Bragð
Ljóðabók nr. 1
frá 1991-1992
__________________________________________________________________
Bragð
Ég fann angan
af ávexti
ég sá fyrir mér
safaríkan kúptan hlut
ég hafði allt á hreinu
nema hvernig bragðið
myndi verða.
Kannski þú getir bragðað
á ljóðinu mínu.
Til hvers?
Til hvers
er að hrifast af stúlku
bara til þess
að vera reiðubúinn
að hafa sífelldar áhyggjur
af tilfinningum hennar
í garð þín.
Er það þess virði
að gefa svo mikið
af sjálfum sér
að setja sjálfan sig
í svo mikla hættu
án þess að hafa stjórn
á girndum sínum
og löngunum.
Mín reynsla
sagði mér óskemmtilega
dæmisögu
með mjög sorglegum
endi
og þá sögu vona ég
að engir mínir vinir
heyri sagða.
Því nú er ein stúlka
i mínum hug
sem hefur allflest það
að bera
sem ég óska eftir
þó vil ég ekki
gefa mig allan
á hennar vald
ég gæti mín
hef stjórn á hlutunum
læt minn eigin vilja
ráða ferðinni
læt hamingjuna mína
ef einhver er
verða mína
samkvæmt mér.
Blús lag
Kjaftæði, kjaftæði
og barmaraus
endalaust mæðuvæl!
Þjóð myrkursins
Hver sækist eftir
að vera frjáls
í rauninni
leggur þú þig svo
mikið fram?
Að reyna að ná
fram
því endalausa
og vonlausa takmarki
blekking, blekking
allt það sem við
þekkjum
er blekking
því að við mannfólkið
sjáum aðeins
skugga veruleikans
leikvöll guðana
við sjáum afmyndaðar
frummyndirnar
afleiðingar hlutanna
það sem er satt og rétt
er ekki til hjá okkur
við eruð þjóð myrkursins
búum sælt í veröld
skuggana.
Heims sannleikur
Tilverusvið ranginda
heimur okkar
þar sem réttlæti
krýpur daglega
fyrir ranglætinu
hvar er frelsið, hamingjan?
heimkynni dyggðanna
allt þetta er ekki
hjá okkur mannfólkinu
og utan
okkar veruleika
heimur ímyndunar
selur ýmsar myndir
af ánægju
og vellíðan
með ramma úr draumum.
Hvað er ég?
Ég
lætur vel og illa
í eyrum
ég er ég
illa falin eining
loftkenndur hjúpur
fylltur ást, hatri og ótta,
hugrekki, vonum og draumum,
þrám, fegurð og ljótleika
því allir hlutir þessir
sitja fangelsaðir
í líkama
sem mér var útdeilt
eins og hjarta átta
úr spilastokki
ég misskil ekki
sjálfan mig lengur.
Mæðuraus
Meiri mæða, meiri mæða
ég óttast ástina
sjálfan mig
og afleiðingar gjafabrölts
af minni hálfu.
Hvað vill hún
ég er ekki fullkominn
hrífst hún af mér?
Stenst ég hennar kröfur
frumkvæðið er ætið mitt
en hvað vil ég?
Vil ég elska hana
og eiga það í hættu
að ást mín verði
ekki endurgoldin.
Þörf einstaklingsins
fyrir ást, er mikil.
Ástin er eins og
reglusöm klukka
sérhver tiltekin tími
hentar einum
tíminn vinnur annaðhvort
með þér
eða á móti þér
og ég kann á klukku.
Rúmið
Rúmið, góða rúmið
fjölþætt verkfæri
heimili, griðarstaður
takmarkað umhverfi
þar sem margar hugsanir
mótast og myndast
segðu mér sögu
gamla rúm
af mörgum
hefur þú haft
náin kynni.
Ó, bók
Hvað heitir þú
bók?
Hví hefur þú að geyma
svona leyndardómsfull
sannfærandi og trúverðug.
Þú ert fædd í ölæði
og ert drukkin
full af orðum og staðreyndum
markverðum setningum
eða hvað?
Ert þú hégómleg
eða hippi?
flatbrjósta pappírsdýr?
Má ég
koma í heimsókn
til þín.
Við getum talað saman
og kannski
segir þú mér góða sögu
síðan
dettum við kannski í það
grátum í kross
og að lokum
kveð ég
og fer heim.
Meðalmennska
Fjandinn hirði þig
þú auma vera
hættuleg, sterk
hið mesta kvikindi
heimsins,
stærsta rola
sem um getur.
Þinn skuggi er fáfræði,
hégómi, ótti,
þessum lofttegundum
fáranleikans
andar þú að þér,
metnaðarleysi og vansæld
er þítt vatn og brauð.
Stolna vitið
Tempraða veikin
siðferðisbrjóturinn
knýr sig áfram
því þú ert eldsneytið
“þrællinn þinn”
og þú nýtur þess
þú fáfróði
alltaf ráða þeir sjúku
meðan hraustir hlífa þeim
með líkama
sem eyðileggst.
Sumir þora að hrópa
sannleikann
þá verða þeir sýktir
af rotnandi feðrum
deyja þá allir
hinir sömu og trúðu
og heimurinn verður
að spítala án starfsfólks
og allir deyja
deyja
deyja
og deyja.
Blúsari
Karlmaður að gráta
fyrir framan
allan heiminn.
Stoltinu hefur verið
sturtað niður
klósett vona hans.
Ekkert er eftir
nema að hrópa
vansælar setningar,
í átt að hinum lánsömu
til að tortríma
hamingju þeirra.
Vonbrigði
Fallna tréð
geymir enn
blek hugans
börkurinn er alltaf
hrjúfur
en safi draumsins
er jafn ferskur
og hugur dýrlings
lygi, allt er lygi.
Rætur trésins
eru enn ófríðar
og spilla fyrir
fallegu laufunum.
Heimili mitt
Heimkynni mín
aldrei er ég fjarri
dáður og
launaður yndisaukum
þau eru loftvarnarbirgi
þar sem ég er óhultur
fyrir loftárásum veruleikans.
Prófkvíði
Ég sé nú
að kæruleysið og samviskan
geta unnið saman
að göfugum málefnum
bara að ég hefði
tekið þátt
í krossferðum þeirra
til fyrirheitna táknsins
táknið
stytta stoltsins
úr styttunni má lesa
sögur af dugmennsku
sögur af kjarki
og heiðarlegri vinnu
en ég get bara horft á styttuna.
Hvað er ég nú? (5/2/92)
Mér er lokið
ég er útbrunnið sár
sá einstaklingur sem
missti af eimreið
kraftaverkana.
Ég er tákn þess
minnismerki þess
stytta þess manns
sem aldrei getur lokið
við ætlunarverk sitt.
Ég er latur
ég er heigull
ég verð sú fyrirfram ákveðna minning
sem aldrei varð.
Ég þekki ekki ljóð
frá stórutá
líf mitt er námskeið
keyrslukúrs í eiginleikum,
þar sem lokaprófið
er frumstig fullkomnunar
sem betur fer hefur enginn sem ég þekki
staðist prófið.
Ég með
Leikritaför verður farin
ég fer með!
Togaður af löngun,
skyldu, abstrakt
sýndarmennsku og þroska.
Ýkt andlit,
kjarnanum svarað,
leikur af efni
og áhorfendum.
Já, ég með!
Enn aðrir gluggar
Gluggar
leit af von
við starandi
leitandi
takmarki
drauma okkar.
Þessa glugga
er ekki hægt
að opna.
Sinéad O´Connor
Falleg rödd
næm, rík
veruleg, kona
sendiboði réttlætis.
Sinéad O´Connor,
fallegasta lag
sem ég hef heyrt
„Black boys on mopeds“.
Heillandi vera,
sorgþrungin og
umhyggjusamlega
baráttuglöð.
Heldur mig elska þig
Þú litla stúlka
heldur mig elska
þig
fast handtak
þoka.
Ég er Moliére
og þú ert leikrit
þú ert stelpa
en ég er sannleikur.
Orð
Þetta er sá tími
sem mér er úthlutaður
lífið þitt er eyða
í bók.
Þú verður að kunna
að skrifa æviverk þín
jafnóðum
í eyðurnar.
Uppeldi er rithönd,
staðreyndir lífsins eru orð
skilningur er
samsetning orðanna.
Merkingin er ég.
Klukkan fjögur
Skammdegi
kvöl
gleði
gráar skorður.
Ég
fjarlægur
í hamingju
í paradís.
Í miðju kryddsins
samt fjarri
vindur blæs
sólin er vandlát,
ég þigg
gjafir þínar.
Mök
Skorðaður
við sekundur
hlaupandi frá
böðli þínum
upptekin
við mök mín
við letina.
Stöðugt
samræði mitt
er sæliauki
gleðinnar,
ég hylli
og hætti ekki
held áfram
til fróunar
og tíminn hlær að mér.
Klæðnaður
Status
tákn
dýrkun
eða dauði
áhyggjur
stolt.
Vani
hefð
uppeldi,
áhrif
tilgangslaust?
Bjór
Tröll
hamingjukú
mjólk múgsins.
Spiritus sparnaður
sérstök blanda
Egils dökkur
drottins djús
dýrt þér til handa
dýru verði greitt
síðar á ævinni.
Sál
Frummaðurinn
neitar
að koma úr fortíð
kjarni sólar
hitar mig ekki
hvað er að?
hvað er ég?
Sál
blómkál á holdi
ég er frumstæður
lifandi í tækni
ásamt fáfræði
og fordómum
vitsmunir frummanns.
Svarið
Já, það er satt
ég er feiminn
samt ekki
bæði framfærin
og óframfærin
ekki vitandi
vandræði
ungdómur.
Verða vitsmunir
og þroski
eitthvað frambærilegri?
Svarið er ég.
Von andi
Geta klófest
eignað mér
von
konu
brosandi hugsun
ástgjafa
sængurver mitt
og sáluhjálp.
Minn frelsari
og fangari.
Félaginn
Hann blekkir
illa
og hugsar
illa
hagar sér oft
illa
hann lýgur
illa
honum gengur illa
að glata sveindómnum.
Ástand
Svefn
þjófur alls
og bjargvættur.
Vaka
vinur manns
og morðingi.
Dögunin er flótti
vingjarnleg öskrandi kona
sem rétt áðan
bjargaði morðingjanum
frá sólsetrinu.
Vakandi
Ég sit
undir trénu
spjalla við
sólina og vatnið
sæll
í einveru
eilíft vakandi
eilíft brosandi
vinur
græn tún
ávextir
bardagar
við veruleikann
við svefninn.
Athygli
Ég varð athygli
eina fallega tréð í skóginum
þar sem gyðjan kom að mér
og skoðaði útlit mitt
eins og konungur
vék ég frá augum hennar
bæði tortryggin og stoltur
ég er barnið sem
brenndi sig á kertaloganum.
Hvenær vinnst mér hugur á ný?
Dögun
Nótt
auður völlur
er hjarta mitt
endalaus nótt
einn dag hef ég lifað
í einu.
Sólsetur
sem ég hataði og elskaði
það er eilíf nótt
ég óska
eftir rólegri og fallegri dögun
ég vil fallega dögun
ástar í hjarta mínu.
Missandi
Nú er ég reiður
klemmdur milli
óþekktra efna
þunglyndi mitt
byggði súlur
úr biturð og gremju
lögunin eftir
einveru
er orðin gígantísk
halda mætti
ég væri
að missa vitið
ekki þekkjandi
eigin hug
missandi vitið.
Ferðaskrifstofan
Smeykur og þögull
bærði hann vit sín
nú skyldi
sínast ákveðinn.
Einbeittir alvörusvipur
þjónn óttans
varð grandalaus
um tíma.
Harður, grimmur raddblær
hnykklar sig
úr hálsinum
og augunum.
Skopleg dauðagríma
fullkomnunar
var smeyk
en ógnandi við starfskonuna.
Óm
Hann fann fyrir sér
sem fórnarlamb
og sigurvegari
hann stendur
við altari kirkjunnar
og hrópar
þið eruð hálfvitar
réttlætið er rúmlak
réttlæti hefur aldrei verið til
ég heyri enn
óminn af honum
hann er vitund mín.
Svangur
Í gýg efnisins
heyrist sultarkall
verkstjórinn kallar
og lætur símann
hringja látlaust
oftast svara ég
en læt það nú ógert
um stund.
Eitt með öllu
Allt er eitt
ekkert víkur frá eðli alls
náttúrulegir þræðir
flétta öllu í eitt
ég er allt
og ég er ekkert
ég er einstaklingsbundið
fjölmenni
cosmos er ég
allt er eitt.
Gunni
Situr skrifandi
dyggur förunautur
eigin hugarefna
þrautlaus
leggur hann leið sína
að viskunni blindu.
Vani
Hvað gerði ég?
Því er lokið!
Fórn
I.
Ég skal segja
ég skal heilsa
stíga yfir
gjótu smámunar
og heila
taka fyrsta skrefið
það er hlutverk
karlmennsku minnar.
Alltaf er mér ætlað
að fórna mér
og stolti mínu?
Stundum gef ég mig
á vald
hverfula vinda.
II.
Því er þarfnast
þess er ég leita að
þarf að fórna
fórna
til að öðlast
æðstu gleðina.
Hluti af mér
er fórn
og vöruskipti örlagana
ætla mér síðar
kannski
ástkonu
hamingju í farteski.
Að ögra bekknum
Það er gaman að ganga
geggjaður um tún.
Sífellt hneyksla hina
og hortugur á brún.
Mey
Ung stúlka hress
hugljúf og fín
þekkir ekki stress
þráir glens og grín.
Saklaus og siðprúð
hin seitlandi mey
vel merkt meyjarskrúð
mannbundið grey.
Við deyjum
Já, lífið kveður
ásamt þér
þerraðu tár þín
því líf þitt lifir
þó þú sért flúinn
á vit sannleikans
um líf eftir dauðann.
Í sal þessum
hefur þú vafalaust
rekist á spegil,
hvernig líkaðir þér
spegilmynd þín?
Ég sjálfur
skapaði útlit mitt
innan spegilsins,
þerraðu tár þín
„Bless“
ég kveð.
