Straumur orða
ljóðabók nr. 4
frá 1992
_____________________________________
Straumur orða
Uppbót mín gegn fötlun minni,
til að vega upp á móti stami
er hér á þessu blaði niðurskrifuð,
óhindraður ég vinn við orðin.
Sannleikurinn sagður
af rithönd minni
orð á blaði fegruð
mála tilfinningar og hugsanir
inn í heiminn og eilífina.
Alltaf er ég sjálfur
sjálfhlekkjaður unnandi
skipulagningar orðanna
sem þó eru ekki skipulögð
heldur flæða út ómenguð.
Skáldið, heyfir úlnlið sinn
og hreyfir sál sína
fikrar sig áfram,
heldur áfram að krafsa
sig, að kjarna lífsins.
Gamlir tónar
Gamlir tónar djassins
bera fram myndir
af ungum öldungum
dansandi og hlæjandi
við tónaflóð þeirra tíma.
Nú geta þeir aðeins vakið mig
og kæft mig
með glaumi þeirra
æskuljóma þeirra
sem ég missti af.
Missirinn og nostalgían
þrá mín eftir framandi
forleik minninga þeirra
gerir út af við
samtíðarskyldur mínar
gagnvart eigin gleði.
Íslenskukennarinn
Lærismiður tungu minnar
teygir lopann sinn
leiðir ákrifendur skólans
gegnum þröngar götur
staðreynda og málvenju.
Kirkjugarðurinn
Á gangi
gegnum garð hinna liðnu
þessar mannverur
settar neðan við yfirborðið
huldar með jörð
og ótta eftirlifenda
við eigin endalok.
Þetta er griðarstaður
heimili minninga ástvina
vitnisburðir um tilvist
meitlaðar á steina
og festir á krossa.
Elstu grafirnar sýna
afmáðar áletranir
afmáðar minningar
afmáða aðstandendur
afmáða tilvist
og væntanlega afmáningu mína.
Hermaður borgarinnar
Þessi borg
syngur til mín
skrækum tónum
sem fara frjálsir
ferða sinna um bæinn.
Hrollur andvari
leitar mig uppi
blæs að mér starfi sínu
en ég er íslendingur
og vanur öllum
dónaskap veðursins.
Hennar
Það er svo fallegt
allt í fari hennar
rödd hennar
fas hennar
líkami hennar
gáfur hennar
fylkingar þeirra
ganga að mér
hvetja mig áfram
í atlögum mínum
að eðli hennar
óskhyggjan markar
ímynd hennar.
Flugmaður
Hann var og verður
að verða betri
en allir hinir
herra Nihil Sine Labore
steig reifur upp í
flugvél framtíðar sinnar
og framfara í gáfum
þaut framhjá
gufulögum metorðana
ég er hann
flugmaður framtíðarinnar
á leið út í geim.
Dauði annars
Þegar annar deyr
leitar sorgin þig uppi
og sýnir þér
myndaalbúm sitt
þannig var hann
þetta gerði hann
aldrei kemur hann aftur
horfinn á braut
frá holdi og sjúkdómum
í veröld trúar og gleði
borinn af leikvangi lífsins
hrósað sem sigurvegara.
Leirburðir
Að reyna að ríma
er rausnarleg glíma
en að skrifa stöku
fer strax í köku.
Jónas
Jónas sífellt dömunum hjálpar
og rækilega hann skemmtir sér.
Hógværð eru hans æðstu stólpar
og kvennafjöldann, geturðu ímyndað þér.
Gunni
Hann Gunni margar tungur talar,
og hann treystir sér í flestan sjó.
Eftir hárri ljósku hann eilíft falar,
og síðan pínulitla barnaskó.
Innikróaður
Ég er kominn með viðbjóð
á föstum skorðum lífsins
vil stíga af þessari lest stöðnunar
og ferðast um eyðimörkina.
Það er eins og ég sé fastur
innikróaður í djúpri gjá
þvingaður til eilífrar
iðrunargöngu fyrir Guði
og vonleysisleg rigningin hættir ekki
að berja á andliti mínu
innikróaður alveg innan
meitlaðs farvegs ævi minnar.
Móðgun
Þessar sáru aðdróttanir
ristu mig djúpt
en ég er göfugur maður
og innbyrgi kvöl mína
heiður styrks míns
er að veði
þögnin er mín árás
andúðin er mitt skjól
þögull læðist ég
í skjóli myrkurs og hrópa:
„Sælir eru þeir sem sárustu kvalirnar þola“.
Ég er sá
Lífið er ég
guð guðanna
einvaldur hamingjunar
ég er sá
sem aldrei svelgist
á fagra vökvanum
skaparinn er ég
skúrari brossins
trúarjátning mín
er þögul hugsun
sem biðst fyrir
við altari ákvörðunar.
Háttatími
Jæja nú þarf ég
að fara að sofa
skynsemi mín
kallar að mér
aðvörunarorð
og hótar að gera
samning við örlögin
nema ég sofni
eins og þjónn ég hlýði
skipunum vanur
verkefnið bíður
erfiði hvíldarinnar
næsti heimur.
Hvar vakna ég næst?
Hvar búum við eiginlega?
Gluggar
Út um þessa glugga
draumóra
hafa augu allra starað
í leit að von
fyrir hamingju
takmarki drauma okkar
en þessa glugga
er ekki hægt að opna
upp á gátt.
Lifa?
Ég hef sóað mörgum
andartökum lífs mín
skil ég eitthvað
hver er
kjarni lífsins?
Erum við að lifa
til að vera?
Eða lifum við
til að lifa?
Á ég hér að vera?
eða á ég hér að lifa?
Nyhavn 18
Innan aldna veggja
gistir líf mitt
um stund
hér í Nýhöfn
fæða yfir mig
fjarlægir straumar
og ég get
nærst
á hvíld minni
þetta herbergi er
þannig aðeins
myndband tímans.
Munnharpan mín
Að spila
á hörpuna
er unaður
ég verð almáttugur
skapari
með lykilinn að lífi
tónanna
innan mér
að sjá mig
þegar tónar
minna tilfinninga
flytja skilaboð mín
til heimsins.
